Nang kumpirmahin na pinili ng lokal na pamahalaan ng Quezon City na bigyan ng permit ang nakatakdang rally ng Iglesia ni Cristo, muling nabuksan ang usapin tungkol sa karapatang magtipon at magpahayag ng saloobin sa isang demokratikong lipunan.
Sa unang tingin, maaaring hati ang reaksyon ng publiko. May mga sumasang-ayon sa layunin ng pagtitipon. Mayroon ding mariing tumututol dito. Ngunit sa isang demokrasya, hindi dapat nakabatay ang paggalang sa karapatang magtipon sa kung sang-ayon ba tayo sa ipinaglalaban ng isang grupo.
Ang tunay na pagsubok ng demokrasya ay kung kaya nitong protektahan ang mga karapatang ito kahit para sa mga taong may paninindigang hindi natin kapareho.
Ang pagbibigay ng permit ay hindi nangangahulugang sinusuportahan ng pamahalaan ang mensahe ng isang organisasyon. Ang ibig sabihin lamang nito ay kinikilala ng estado ang karapatan ng mga mamamayan na magpahayag ng kanilang saloobin sa paraang naaayon sa batas. Ito ang isa sa mga pundamental na kalayaang ginagarantiyahan ng ating Konstitusyon.
Ngunit kasabay ng karapatang ito ay ang pananagutan.
May pananagutan ang mga organizer na tiyaking magiging mapayapa at maayos ang kanilang pagtitipon. May pananagutan ang mga kalahok na igalang ang batas at ang karapatan ng iba. At may pananagutan ang pamahalaan na tiyaking napapanatili ang kaayusan at kaligtasan ng publiko habang pinoprotektahan ang karapatan ng bawat isa.
Mahalaga ring tandaan na ang permit ay hindi lisensya upang maging higit ang isang grupo kaysa sa batas. Hindi rin ito dapat maging dahilan upang mabale-wala ang epekto ng isang malaking pagtitipon sa mga commuter, manggagawa, at ordinaryong mamamayang maaapektuhan ng trapiko at pagsasara ng mga kalsada.
Sa isang demokratikong lipunan, kailangang laging may balanse.
Balanse sa pagitan ng kalayaan at kaayusan.
Balanse sa pagitan ng karapatang magprotesta at karapatan ng publiko na makagalaw nang ligtas at maayos.
Ito ang dahilan kung bakit mahalagang manatiling pare-pareho ang pamantayan ng pamahalaan. Kung kinikilala ang karapatan ng isang grupo na magdaos ng rally, dapat ding kilalanin ang parehong karapatan ng iba pang sektor—maging sila man ay mga manggagawa, estudyante, magsasaka, katutubo, o mga grupong kritikal sa pamahalaan.
Ang karapatang magtipon ay hindi dapat nakadepende sa kung sino ang humihiling.
Dapat itong nakabatay sa batas.
Sa huli, hindi ang permit ang pinakamahalagang usapin.
Ang mas mahalaga ay kung maipapakita nating bilang isang lipunan, kaya nating pangalagaan ang kalayaan ng bawat isa habang pinananatili ang kaayusan at paggalang sa batas.
Sapagkat ang isang matatag na demokrasya ay hindi nasusukat sa dami ng mga rally na nagaganap.
Nasusukat ito sa kakayahan nitong tiyakin na ang bawat tinig ay may karapatang marinig, at ang bawat karapatan ay may kaakibat na pananagutan.