Sa isang demokrasya, hindi sapat na igiit na may karapatan ang bawat isa.
Mas mahalaga na maipakita na ang bawat isa ay pantay-pantay sa harap ng batas.
Ito ang naging sentro ng diskusyon matapos magkasalungat ang pananaw ng isang political analyst at isang abogado tungkol sa naging pagtugon ng pamahalaan sa rally ng Iglesia ni Cristo. May nagsabing naging mahinahon at estratehiko ang gobyerno upang maiwasan ang tensyon. May nagsabi namang naging labis ang pagpapaubaya at tila may espesyal na pagtrato sa isang partikular na grupo.
Anuman ang panig na paniwalaan, may isang mas malaking prinsipyong hindi dapat mawala sa usapan.
Ang rule of law ay hindi nasusukat sa kung gaano kahigpit o kaluwag ang pagpapatupad ng batas sa isang sitwasyon.
Nasusukat ito sa pagiging pare-pareho ng pagpapatupad nito.
Kung ang isang organisasyon ay pinapayagang magtipon sa ilalim ng isang partikular na pamantayan, ganoon din dapat ang pamantayang ipinatutupad sa iba. Kung ang isang grupo ay kinakailangang kumuha ng permit at sumunod sa mga regulasyon, ganoon din ang inaasahan sa lahat. Ang batas ay nawawalan ng kredibilidad kapag nagkakaroon ng impresyon na nagbabago ito depende sa laki, impluwensya, o kapangyarihan ng isang organisasyon.
Ito ang dahilan kung bakit mahalagang pag-usapan ang isyu nang higit sa usapin ng isang rally.
Ang tunay na tanong ay hindi kung sino ang nagprotesta.
Ang tunay na tanong ay kung pareho ba ang pagtrato ng estado sa lahat ng mamamayan.
Sa isang demokratikong lipunan, may karapatan ang bawat isa na magpahayag ng saloobin at magtipon nang mapayapa. Ngunit ang karapatang ito ay dapat protektahan sa parehong paraan para sa lahat—maging sila man ay mga relihiyosong grupo, manggagawa, estudyante, magsasaka, o mga organisasyong kritikal sa pamahalaan.
Kapag nagkaroon ng persepsyon na may “special treatment” ang ilan, hindi lamang ang isang desisyon ng gobyerno ang kinukuwestiyon.
Ang mismong prinsipyo ng equal protection of the law ang nasasaling.
Mahalaga ring tandaan na ang pagiging maingat ng pamahalaan sa paghawak ng isang sensitibong sitwasyon ay hindi awtomatikong nangangahulugang mali ang naging desisyon nito. May mga pagkakataong kinakailangan ang restraint upang maiwasan ang mas malaking kaguluhan. Ngunit ang restraint ay dapat nakabatay sa malinaw na prinsipyo, hindi sa pagkakakilanlan ng grupong sangkot.
Dito nagiging mahalaga ang transparency.
Kapag malinaw ang batayan ng mga desisyon ng pamahalaan, nababawasan ang pagdududa ng publiko. Kapag pare-pareho ang pagpapatupad ng batas, lumalakas ang tiwala sa mga institusyon.
Sa huli, hindi ang usapin ng pagiging mahigpit o maluwag ang pinakamahalaga.
Ang mas mahalagang sukatan ay kung ang bawat Pilipino—anuman ang relihiyon, paniniwala, o impluwensya—ay maaaring umasa na pareho ang batas na ipatutupad sa kanila.
Sapagkat ang demokrasya ay hindi lamang tungkol sa pagkakaroon ng mga karapatan.
Ito rin ay tungkol sa katiyakang ang mga karapatang iyon ay pinoprotektahan sa ilalim ng iisang batas at iisang pamantayan para sa lahat.